Life is FUN!

This summer after graduation, I had a chance to travel with my family for a week. It was a great experience getting to explore new places beyond your familiar niche. The Niagara Fall was breathtaking! A day spent in a park in Washington DC was so serene and the buildings were pure creations of architectural genius. Now that I have gotten started on travelling, I have found myself longing for even more adventures! It started with something so small. When I came back to New York, I snug out of work for a few hours and took a short trip to the Central Park Zoo. It was so great! The park was small and yet very well arranged. Solitude can be so liberating! I was just walking around, enjoying the peaceful scenery, and watching a polar bear swimming in backstrokes!

After this short trip to the zoo, I became somewhat more active. The weekend after, I went to the Hamptons with my boyfriend, enjoying the BEAUTIFUL beach, and being treated to a lobster dinner! We went to Washington DC together the next weekend, and the trip was just so much fun (although the last day, I almost passed out from hunger and exhaustion!)... the next weekend we took a day trip to Brooklyn Botanic Garden; it was really pretty with all the flowers, although the weather was rather brutally hot. Another weekend, I visitted my friends in Philadelphia and watched the 4th of July fireworks there. It was SO beautiful! So there, that was part of my summer. I love being so active! Life has so much to offer, and I am intending to take advantage of it all.

With all the ramblings, here are the places that I would love to go see, and things I would like to do:

• Australia


• New Zealand (Christchurch, South Island)


• Singapore


• Pang nga. Thailand


• Northern part of Thailand


• Alaska


• Hawaii


• Yosimite


• Europe (Italy, France, England, Switz, Austria, etc.)


• Egypt


• Russia


• Japan


• Dubai


• Persepolis, Iran

Sooo many places in the world are waiting for my to exploreeee!

Things I want to do this summer:

• Yoga, exercise : 7 hrs a week!


• Learn how to cook French food


• Learn how to mix cocktails


• Read


• Travel!

พูดคุยกับผอ. ทีมทุนการศึกษาของแบงค์ชาติ

หนึ่งเทอมที่ผ่านมาเป็นเทอมที่ปวดหัวมากเรื่องอนาคตหลังเรียนจบป.ตรี จะไปญี่ปุ่นกับทุนมอนบุโชดี หรือต่อเอกที่อเมริกา หรือแค่โท? คิดไปมาหาทางออกไม่ได้ วันนี้เพิ่งได้โอกาสไปพูดคุยกับพี่ผอ.ทีมทุนการศึกษาของแบงค์ชาติมา ก็ได้ข้อสรุปสำหรับทางเดินในตอนนี้มาพอสมควรเหมือนกัน

ตอนแรกนึกว่าผู้อำนวยการจะเริ่มคุยด้วยการร่ายถึงนโยบายแบงค์ชาติ และพยายามเรียกเรากลับมาใช้ทุน แต่คำถามแรกกลับเป็น "เราอยากทำอะไรในอนาคต" เราเองก็อึ้งไปซักพัก อาจจะเป็นเพราะเราเองก็ไม่มีคำตอบเหมือนกัน เลยบอกไปว่า อยากทำด้านการเงิน อย่างน้อยตอนเรียนวิชา Math of Finance ก็อินกับมันพอควร แต่ที่แน่ๆคือ ไม่ชอบเศรษฐศาสตร์ ยิ่งเรียนยิ่งไม่เข้าใจในความสวยงามของมัน ทุกๆทฤษฏีมีแต่ assumption... and if you have enough assumptions, won't you be able to reach any conclusion you so desire?? ทฤษฏี macro สมมติไม่มีรัฐบาล?? จริงมั้ยล่ะนั่น? ทฤษฏี micro มาหา utility function ของ preference ของคนกัน อืมม indifference curve จากการเลือกซื้อกระเป๋า Louise Vouitton กับ Burberry สำหรับเราจะเป็น Function of Ln รึเปล่าน้าา? เราอาจจะไม่เข้าใจเศรษฐศาสตร์ดีพอที่จะ make sound arguments แต่เท่าที่เรียนมาจนได้เมเจอร์ มันก็ดูเพ้อฝันใช้ได้

กลับมาที่ทางเลือกสองสามทางที่มีอยู่ เรียนโทอเมริกา เรียนโทและเอกอเมริกา หรืออีกอันหนึ่งคือไปญี่ปุ่น คำถามที่ผอ.ถามเรานั้นทำให้เราพอที่จะวาดเส้นทางเดินได้เหมือนกัน หากอยากไปทางการเงินแล้ว การทำวิจัยมอนบุโชที่ญี่ปุ่นก็เป็นทางเลือกที่ผอไม่สนับสนุนเลย ด้วยเหตุผลว่าการวิจัยในประเทศญี่ปุ่นไม่ได้แข็งเท่ากับการวิจัยในอเมริกา เป็นเพียงการทำแบบสอบถามเก็บข้อมูล จบ เรียกว่างานวิจัย หากตัดสินใจไปรับทุนนี้ด้วยเหตุว่าเผื่อให้ resume ดูดี พี่ๆไม่คิดว่าจะช่วย และหากอยากทำวิจัยจริงๆ แบงค์ชาติจะส่งไปทำงานที่ IMF หรืออะไรที่ rigorous กว่านั้นได้ นอกจากนี้ จากการพูดคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาที่เคยทำวิจัยด้วยที่เมืองไทย อาจารย์ก็แนะแนวในทางเดียวกันคือ ไม่สนับสนุน เพราะจากประสบการณ์ advisor ที่ญี่ปุ่นไม่ได้ดูแลเด็กขนาดนั้น ปล่อยให้ศึกษาด้วยตัวเอง อาจจะเพราะระบบ seniority หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ไม่ support ระบบการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น และอาจารย์ได้เล่าถึงนักเรียนคนหนึ่งที่ไปศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ผ่านมอนบุโชมาห้าปี กลับมาเมืองไทยไปสมัครเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศไทย กลับไม่ได้รับเข้าทำงานเลยเนื่องจากทฤษฏีอ่อนมาก ฟังดูจากความเห็นของผู้มีประสบการณ์หลายคน ทำให้ค่อนข้างมั่นใจว่าคงจะตัดทางเลือกที่จะรับทุนมอนบุโชไปเหมือนกัน

มาถึงเรื่องเรียนจนจบเอก แน่นอนว่าการจบเอกไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครๆก็ทำได้หากใจไม่รัก ผอ.เริ่มจากการ disclaim ว่า เราไม่จำเป็นต้องมีปริญญาเอกเพื่อที่จะประสบความสำเร็จในแบงค์ชาติ ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่หลายๆคนเชื่อกัน ท่านไม่ต้องการให้เราเสียเวลา 5-6 ปีกับสิ่งที่เราไม่ได้ชอบ ท่านยกตัวอย่างรองผู้ว่าบางท่านที่มีเพียงแค่ MBA แต่ก็ประสบความสำเร็จมากมาย และเล่าถึงตัวอย่างนรทุนคนหนึ่งที่มีความตั้งใจจะต่อปริญญาเอกโดยที่ไม่มีเหตุผลอะไรเลย อาจจะแค่เพราะเพื่อนๆสมัครกัน ท่านเลยส่งให้นรคนนี้ไปพูดคุยกับรองผู้ว่าหลายๆท่าน สรุป เปลี่ยนใจไปเรียน MBA แทน ก็เป็นกรณีศึกษาที่น่าคิด บางทีเราก็สมัครมั่วๆไปโดยที่ไม่ได้คิดหน้าหลังว่าอยากทำอะไรกับชีวิต เห็นเพื่อนๆสมัครมหาวิทยาลัยกัน ก็รู้สึกว่าต้องสมัครบ้าง ทั้งๆที่ career path ไม่เหมือนกันเลย เพื่อนๆจะต้องไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เป็นนักวิจัย ทำอะไรมากมายให้กัับประเทศ การที่ต้องเรียนให้สูงสุดนั้นเป็นทางเดินที่เหมาะสมแล้ว แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ ซึ่งการพยายามเดินทางเดินเดียวกับคนรอบข้าง ทั้งๆที่เป้าหมายไม่เหมือนกัน อาจจะเป็นการเสียเวลาไปเปล่าๆก็ได้ เราตัดสินใจทุกอย่างตอนนี้เหมือนกับว่าจะไม่มีอนาคตหลังจากสิ้นสุดเทอมนี้อีกแล้ว โดยลืมนึกไปว่าการกลับมาทำงานก่อน ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งซึ่งอาจทำให้เข้าใจความต้องการของตัวเองมากขึ้น (แม้ว่าจะเศร้าที่ต้องกลับมาอยู่เมืองไทยจริงๆจังๆซักที หลังจากเทียวไปเทียวมาเป็นเวลาเกือบหกปี)

คำถามที่ทำให้คิดมากมาตลอดเทอม ก็ได้บทสรุปง่ายๆเท่านี้เอง

Destiny

Now that I am at a crossroad of life once again, I find myself rather troubled and plagued by endless questions pertaining to what I should be doing with my life after I graduate from college. Should I go to grad school? Should I work first? Should I take a year off and explore a totally different country on a full-ride scholarship I have secured? It is almost like I was never prepared to be presented with so many options before: a fact for which I actually should be grateful. Not that many people are 'blessed' with luxuries of options in life. And mind you, mine are all wonderful choices that I can never go wrong with either one of them. But perhaps this is why it is so hard. I just want to do it all... and if I were not on a binding scholarship contract that requires me to work for them, I actually would do it all.


Up until this point, my life is like a straight line: finish high school, go to good college, and finish college.... no major decisions regarding the direction were needed to be made. Every single step had been laid out so beautifully, and I just floated along, enjoying the ride. It wasn't until recently that it began to hit me: my guided directions are ending soon, and I will be free to design my own path! Something which I am totally unprepared for. Why can't life just come with instructions so we can be spared the anxiety and worry if we are living it up to the expectations of our Creator? This is such an irony in a modern world teeming with choices. We are free to create our own destiny, and yet, we are sort of hoping that someone - the divine, if you will - would lead the way. This makes me wonder, back in time, when slaves were emancipated, didn't they ever find themselves strangely disoriented? Didn't they ever long for the security of a chained but guided life, and dread the uncertainty that liberation brought forth?


As I'm reflecting on my life, I wonder if there exists such thing as destiny. I never ever dared to dream of being a math major, for example. Throughout high school, I found pleasure in reading politics and law, and studying languages. I wanted to become a lawyer, or anything as far away from mathematics as possible. And yet, upon being awarded the scholarship that would change my life, I was asked to study math. I wondered if the committees ever cared to check my national entrance exam results to see that I got the highest score in English, nearly highest scores in Thai and Social Sciences.... and my math score was, umm, below average? But less than two years later, I was hired a math TA, and now I'd rather indulge myself in the studies of advanced math rather than spending hours reading poetry, trying to dissect every word for some hidden meanings when there actually were none. If this is not part of destiny, the divine plans carefully and humorously laid out, then I don't know what is.


Is destiny after all a relationship between the divine plan and the willful self-effort...?